De laatste tijd zie ik veel foto’s voorbij komen van tien jaar geleden. Het jaar 2016.
Een trend waarin mensen terugkijken naar waar ze toen stonden. Blije gezichten. Mooie herinneringen. Momenten die gekoesterd worden.
Voor mij voelde die tijd anders.
Niet zichtbaar donker, maar diep vanbinnen. Zo diep dat ik mezelf niet meer herkende.
Aan de buitenkant functioneerde ik. Ik deed wat er van me verwacht werd, ging door met mijn leven. Maar vanbinnen was ik mezelf kwijtgeraakt. Ik voelde me leeg, afgesloten en ver weg van wie ik werkelijk was. Achteraf weet ik dat ik midden in een depressieve periode zat, rondom zwangerschap en moederschap.
Wat ik toen nodig had, was geen advies.
Geen stappenplan.
Geen ‘zo moet je het doen’.
Ik had iemand nodig die me even stil liet staan.
Die me hielp voelen in plaats van oplossen.
Die me liet zien wat ik zelf niet meer kon zien.
Juist dat ene zuivere moment, gezien worden, zonder oordeel, kan alles laten kantelen. Het kan een begin zijn van thuiskomen bij jezelf.
Misschien is dat waarom ik dit werk nu doe.
Omdat ik weet hoe het voelt om jezelf kwijt te zijn.
En omdat ik heb ervaren hoe helend het is wanneer iemand je zachtjes terugbrengt naar wie je bent.
Vandaag begeleid ik vrouwen die zichzelf even zijn verloren… in het leven, in het moederschap, in hun rol of in hun lichaam. Met fotografie, aandacht en ruimte voor wat er écht is. Niet om iets te fixen, maar om zichtbaar te maken wat er al was.
Soms is één moment genoeg om alles te laten verschuiven.
Dat is waar mijn werk begint.
