Soms vragen mensen me hoe het kan dat ik vrouwen zo puur en krachtig vastleg. Alsof ze écht gezien worden, niet alleen door mijn lens, maar ook door zichzelf. En eerlijk? Dat mag je zeker vragen.

Want mijn werk begint niet bij fotografie. Het begint bij mijn eigen reis.

Ik heb een lange weg afgelegd naar het liefhebben van mezelf. Zorgen voor anderen ging me altijd moeiteloos af. Of nou ja… zo leek het. Want wat van buiten vanzelfsprekend leek, kostte me van binnen bergen energie. Ik gaf, gaf en gaf tot er niets meer over was.

Die uitputting uitte zich uiteindelijk in een burn-out, gevolgd door een lange hormonale depressie. Dat was mijn dieptepunt. Het moment waarop ik mijn eigen leven niet meer belangrijk vond.

En toch… was dat tegelijkertijd dag één van mijn herstel.

Want juist daar, op dat punt, gebeurde er iets. Ik zag het licht. Voelde dat er nog iets in mij zat dat wilde leven. Maar dan anders. Niet meer voor iedereen om me heen, maar voor mij. Op mijn voorwaarden.

Zorgen voor mezelf werd de rode draad. Stap voor stap leerde ik luisteren naar mijn energie. Mijn grenzen. Mijn behoeften. En misschien nog wel het moeilijkste: mezelf goed vinden zoals ik ben.

Dat proces duurde jaren. Het was niet lineair, niet perfect, en zeker niet makkelijk. Maar het bracht me precies waar ik nu ben.

Tien jaar later voel ik me thuis in mezelf. Ik begrijp mijn energie. Ik leef mijn leven op een manier die bij mij past. En juist die reis, dat diepe, doorleefde proces van zelfliefde, neem ik mee in alles wat ik doe.

Dus ook in mijn werk.

Elke vrouw die voor mijn lens staat, draagt haar eigen verhaal met zich mee. Haar twijfels, haar kracht, haar verlangen om gezien te worden. En ik zie haar. Echt.

Soms is het subtiel. Een kleine verschuiving in hoe ze naar zichzelf kijkt.

Soms is het groots. Een moment waarop ze zichzelf voor het eerst mooi vindt, niet omdat iemand anders dat zegt, maar omdat ze het voelt.

En elke keer opnieuw raakt me dat.

Want ik leer nog steeds. Van elke vrouw. Van elke ontmoeting. En tegelijkertijd mag ik iets teruggeven: een stukje spiegeling, een stukje zachtheid, een stukje thuiskomen bij jezelf.

Dat is wat mijn werk voor mij betekent.

Niet alleen beelden maken.

Maar vrouwen helpen herinneren wie ze zijn.

En misschien… een klein stukje bijdragen aan hun eigen reis naar zelfliefde