Gemengde Gevoelens

By Krystle

Share on facebook
Share on email

Ik kan echt een boek schrijven over hoe afgelopen twee weken zijn geweest voor mij persoonlijk en hoe ik de dingen heb ervaren. Elke foto die ik genomen heb, heeft een verhaal.

De dag dat ik hoorde dat mijn opa naar zijn eigen huis verhuisd zou worden, dacht ik al snel: ‘Hoe kan ik dit mooi vastleggen?’
Uit liefde voor mijn opa én mijn familie, en voor mijn eigen geruststelling, dat er herinneringen vastgelegd zouden worden.

Die avond heb ik een zeer waardevolle reportage mogen maken en tijdens de selectie en nabewerking, rolden de tranen over mijn wangen. Mijn lieve opaatje.
Wat ik ook voelde was een gevoel van TROTS. Trots op mijn familie hoe dit mogelijk werd gemaakt.

Aan de foto’s kun je aflezen wat voor bijzondere situatie het was en hoe liefdevol het ging. Ik wilde dit delen. Delen met anderen. Ik had te doen met alle mensen die nu alleen zijn en geen naasten om zich heen kunnen hebben.
Ik dacht door ons familie-verhaal te delen, dat er wellicht anderen ook hoop of inspiratie konden halen uit ons verhaal.

Al snel kwam er een donkere wolk boven, mijn magische gevoel dat wij mijn lieve opa dit kunnen geven. Er kwam een negatieve reactie op mijn Insta. Iets over mijn intenties en of ik wel goed bij mijn hoofd was.
Toen moest het kranten artikel nog online komen. Ik zakte in elkaar van onzekerheid. Ook omdat ik hoorde dat niet iedereen van de familie het kon waarderen dat ik zo openlijk deelde wat er in onze familie speelde.

Honderden liefdevolle reacties ontvingen zowel ik als familieleden op het artikel. Ik kon ze niet ontvangen. En ik baalde zo enorm, dat ik mij uit het veld heb laten slaan door wat anderen over mij denken.

Natuurlijk weet ik dat het een enorm kwetsbare fotoserie is die ik deelde, misschien heb ik door de magie ervan, hier niet bij stil gestaan, want ik had een enorm gevoel van trots naar onze familie en de beelden. Hoe mooi is dit wel niet voor mijn lieve opa, dat hij omringd wordt door zijn hele familie, in de laatste fase van zijn leven.

Om een lang verhaal, kort te houden, nog steeds krijg ik liefdevolle reacties en nog steeds sta ik achter het delen van bijzondere momenten in mijn leven. Maar ik heb hier ook dingen uit geleerd. En zoals ik voor dit hele gebeuren een gepassioneerd fotograaf was, wil ik nog steeds zijn, want als ik mij zou blijven aantrekken wat een ieder heeft te vertellen, dan kan ik net zo goed meteen stoppen met fotografie.

Ja ik stel mij heel kwetsbaar op, maar dat is mijn manier van werken, van zijn. Ik heb dit ook moeten leren en daar ben ik nog steeds heel dankbaar voor dat ik dat nu zo kan. En omdat ik het zelf zo waardevol vind om mezelf kwetsbaar op te kunnen stellen, wil ik mij ook verder gaan ontwikkelen in Kwetsbare Fotografie. Betekenis geven aan het leven van anderen. Welke vorm weet ik nog niet, maar ik weet wel dat het mij enorm aanspreekt. Van grote betekenis kunnen zijn met mijn fotografie.

Dit mooie boeket kreeg ik van mijn lieve ouders, met een heel lief berichtje erin dat ze trots op mij zijn. Zeg nou zelf, wat is er nu belangrijker, dan dat mijn eigen ouders achter mij staan. En mij steunen in wat ik doe. “Krystle blijf vertrouwen op je eigen gevoel”, dat is wat ik mezelf moet blijven zeggen. Want sinds ik bij mijn eigen gevoel kan, zijn er zulke mooie dingen ontstaan in mijn leven. En ben ik ook een gelukkig mens.

Dank je wel voor je interesse in het lezen van deze blog.

Close Menu
error: Content is protected !!