Emotie

By Krystle

Share on facebook
Share on email

In mijn tweede zwangerschap ontstond er vanuit een burn-out een depressie. Ik weet nog als de dag van gisteren hoe ik mij toen voelde. Somber, geen zin in de dingen van het leven, we hadden net de sleutel van ons nieuwe huis en ik was ook nog zwanger van ons tweede kindje. Je zou zeggen, dan kan het niet meer stuk…

Niks is minder waar. Mijn baan gaf mij niet meer de uitdaging dat ik nodig had, de stress van het twee keer verhuizen én daarbovenop kwamen de hormonen die alles even 10 maal versterkte. Ik kon geen geluid verdragen. Droeg ongeveer de gehele dag oordopjes.

In mijn zwangerschap had ik al om ondersteuning gevraagd, maar werd al snel overrompeld met ‘het komt door de hormonen’ en ‘dit hoort erbij’. Het feit dat IK al om hulp vroeg was al een teken dat het niet goed zat, ik geef niet graag toe dat het niet goed gaat. Maar omdat ook mijn lijf mij stil had gezet, ik kon door de weke bekkenstreek niet goed meer lopen en moest in een rolstoel verplaatst worden, kon niet zorgen voor mijn oudste zoon en ik was aan huis gekluisterd. Een opsomming van ‘zo wil ik niet meer verder’.

Een paar dagen oud was onze tweede zoon, ik kon niet genieten, ik wilde geen flesjes geven, ik kon het huilen niet verdragen en het blijven doorgaan alsof het allemaal wel oké was, kon ik niet meer. Ik gaf op.

Op dag 10 kwam mijn moeder binnen, ik hoorde de sleutel beneden in de deur. Op dat bewuste moment lag ik op mijn bed en de kleine in zijn kamertje, ik weet niet meer precies hoe het ging, maar ik zei tegen mijn moeder dat ik niet meer voor hem kon zorgen. Zij moest het van mij overnemen. Ik weet het niet meer.

Gelukkig heeft zij toen gelijk mijn vriend gebeld en met hem overlegd wat te doen. We hebben gepraat en ik wilde echt hulp hebben, ik heb het zelfs al een paar keer aangegeven aan de psycholoog van de huisarts en ook bij de intake voor kraamzorg. Dat ze mij in de gaten moeten houden. Maargoed mijn ‘masker’ heeft heel goed zijn best gedaan, zonder dat ik daar zelf invloed op had.

Als je geleerd hebt, om je emoties te verstoppen en niet te laten zien, is dat heel lastig om dit wel te doen. Ik heb in de jaren mezelf aangeleerd om er op deze manier mee om te gaan, want dat werkte best wel oke. Jezelf groter maken, sterker over komen, want dan hoefde ik niet te zien en voelen wat er echt aan de hand was.

Ik wist wel dat ik een gevoelig persoon was en ook dingen heel goed aanvoelde, maar tegelijk vond ik dat dat niet oké was. Je bent anders en dat is niet goed. Althans dat had ik mezelf doen geloven.

3 jaar heeft het geduurd, de depressie en het herstel hiervan. Veel intakes, psychologen en trainingen verder, maar nog voelde ik mij niet geholpen. Ik kon nog steeds dat ‘masker’ opzetten en doen alsof het goed ging. Op een dag vroeg ik of ik dan misschien toch medicijnen kon krijgen voor een extra zetje hulp. En eindelijk! Toen mijn zoontje 7 maanden was, kwam ik terecht in een 4 maanden durende therapie groep. 4 dagen per week, van 9-16 uur moest ik daar naartoe, 4 maanden lang. Ik leerde weer bewegen en hier niet bang voor te zijn, ik was weer onder de mensen en prikkels, leerde ontspannen, en we deden veel oefeningen om anders te denken.

En weet je? De allereerste dag dat ik daar begon, voelde al als een verlichting, ik was namelijk al 2 jaar thuis. Echt thuis en ik was niet meer wie ik was, ik wist niet meer wie Krystle was. Maar door daar alleen te zijn, wist ik, ik ga hier sterker uitkomen. Ik ga aan mezelf werken, voor mij, maar vooral ook voor mijn jonge gezin. Zo gezegd zo gedaan. Daarnaast kregen we ook hulp van een gezinstherapeut, ik was namelijk heel bang dat mijn kinderen er iets aan over zouden houden. Het beste advies wat ik daarvan heb onthouden is: ‘het gaat om kwaliteit niet om kwantiteit’. Deze zin heeft mij veel geholpen, bij het loslaten van de kinderen als ik bijvoorbeeld niet voor ze kon zorgen omdat ik naar therapie moest of omdat ik gewoon even niks en niemand om mij heen kon verdragen.

Ik ben zo ontzettend dankbaar voor de kracht die ik, gelukkig nog, in mij had. Zo ken ik je weer Krystle, de doorzetter, gevoelsmens, de persoon die het positieve van dingen in kan zien. Het heeft veel tijd en energie én geduld gekost om dit gevecht te winnen, maar het is gelukt! En niet zo’n beetje ook.

Want omdat ik een kanjer van een man in huis heb en twee prachtige zoontjes, heb ik de strijd gewonnen. En ben ik weer vrolijk, ontspannen en geniet ik enorm van ons leven. En als cadeautje ben ik ook nog eens mijn hart gaan volgen met de fotografie en heb ik vorig jaar mijn eigen bedrijfje opgezet. Waar ik nu zo ontzettend blij mee ben!

De periode die we nu met z’n allen thuis moeten doorbrengen, laat mij ook inzien dat ik enorm gegroeid ben. Dit had 4 jaar terug niet goed gegaan. Maar wij plukken nu echt de vruchten van het samen zijn en ook hebben wij als gezin een structuur gevonden. Een waarbij mama ook aan haar rustmomenten toe komt, maar ook zeker veel momenten samen. Wij zijn een team en wij weten uit ervaring dat je #samensterk kan zijn en dingen kan doorstaan.

Close Menu
error: Content is protected !!